We zijn aangekomen in de acht dagen van Pasen, ook wel het Paasoctaaf, een periode waarin de overwinning van het licht wordt gevierd. De exacte datum van Pasen fluctueert door de jaren heen, omdat ze plaatsvindt na de eerste volle maan die de lente-equinox volgt. Met de terugkeer van het licht na de equinox en de eerste volle maan kan er geen twijfel meer bestaan; het duister is geweken, tot het na de herfstequinox langzaam zal terugkeren in ons leven.
De volle maan staat symbool voor voltooiing en openbaring, de terugkeer van de zon voor hoop en vernieuwing. Daarmee markeert Pasen in de kosmische orde het moment waarop het leven de dood overwint. Hoewel dit ieder jaar opnieuw gebeurt, is het ook een moment dat buiten de tijd valt. De terugkeer van het licht verbindt ons met het begin van de creatie, waarin uit het niets het licht ontsprong in de duisternis en daarmee het begin van de tijd inluidde.
Voorbij de dood
In de ogenschijnlijke dood van de winter koesteren we, bewust dan wel onbewust, de hoop op nieuw leven. Hoop draagt ons door de winter heen. Voor onze voorouders was de komst van de lente letterlijk een kwestie van leven en dood. Nu, voor de meesten onder ons, speelt het kosmisch drama van leven en dood zich subtieler af.
Ook in mij kan de winter zo verzwelgend voelen dat de hoop op nieuwe groei slechts een zwakke vlam is, ver weg en bijna onzichtbaar, alleen gaande gehouden door het vertrouwen dat zelfs uit de diepste stagnatie een nieuwe beweging zal ontstaan. De lente in mij ontluikt als een echo van de oorsprong, in het bepalende moment dat het licht het duister verdreef, en plaatst mij kortstondig buiten de tijd.
Vieren van het onvolmaakte
Nu Pasen dit jaar zo laat valt, is het een moment in de tijd waarin ik vier wat al duidelijk zichtbaar is. Alles om ons heen is in volle bloei en daarmee voelt de tijd van hoop en verwachting al wat verder weg.
Ik heb het gebrek aan eenduidigheid in onze kalenders leren waarderen, door het besef dat er nooit één moment aan te wijzen is als het hoogtepunt waarin alles volmaakt is. Met de fluctuerende bewegingen van zon en maan is ieder jaar weer anders, en bouwt de tijd voort op de oorsprong; het moment waarop uit een absolute eenheid de prachtige chaos van het leven ontsprong.
Ik nodig je deze week uit om een moment te nemen om het licht en daarmee de oorsprong te vieren. De terugkeer van het licht is een stille maar krachtige overwinning, ieder jaar weer, waarmee we ons verbinden met de ontelbare overwinningen sinds het begin van de tijd.
Gepubliceerd op door Sacha Post. Dit essay is onderdeel van de wekelijkse brieven. Ontdek meer essays over lente in de archieven.