Het is even geleden dat ik een brief geschreven heb. De afgelopen maanden voelden als een wervelwind van een nieuwe realiteit. In het ontluikende vaderschap stond ik mijzelf nauwelijks toe de ruimte te nemen voor de contemplatie die deze brieven mogelijk maakt. Daarnaast raakte ik wat ontmoedigd door wat inmiddels mogelijk is met AI. Ik vroeg me af wat de meerwaarde is van deze (in beginsel met de hand geschreven) brieven, wanneer ik met een paar prompts een tekst zou kunnen opstellen die best aardig klinkt en mogelijk mijn gedachten beter verwoordt dan ikzelf. Ik vreesde voor het verliezen van de ziel van mijn teksten. Bovendien was ik bang mijn liefde voor het schrijven kwijt te raken als ik toe zou geven aan de luiheid om AI voor me te laten denken.
Ik had tijd nodig om te overwegen hoe ik mij tot deze nieuwe technologie wil verhouden. Ik moest mijzelf opnieuw afstemmen op mijn waarden, waarbij het volgen van mijn eigen inspiratie centraal staat. Inspiratie vindt haar oorsprong in het woord inspirare, letterlijk ‘inblazen’. Inspiratie is de adem die ons tot leven wekt, ons bezielt en ons leidt naar wat waar is; en die bezieling kan ik niet toevertrouwen aan een algoritme dat uiteindelijk alleen naar zichzelf verwijst.
De waarde van weerstand
Het werd me duidelijk dat ik mijzelf heb te begrenzen. Ik heb regels voor mijzelf op te stellen die ervoor zorgen dat ik niet meegesleurd word in de chaos van gemakzucht. Tot nieuwe inzichten komen en ze goed kunnen verwoorden is moeilijk, maar de weerstand in het creatieproces is belangrijk om te voelen. Ik vind geen voldoening in het streven naar meer gemak en minder weerstand, wat de obsessie van onze tijd lijkt te zijn. Daarom is een van mijn regels schrijven met de hand, weg van verleiding en in afstemming met mijn eigen inspiratie.
In bredere zin is liefde (onze creatie) onlosmakelijk verbonden met lijden (onze weerstand). We lijken te zijn vergeten dat liefde het lijden nodig heeft om tot volle uiting te kunnen komen. Als voorbeeld: de liefde die ik voel voor mijn pasgeboren zoon maakt mijn afhankelijkheid van genade alleen maar groter. Het besef dat ik hem zou kunnen verliezen is doodeng, en tegelijk de bron van een overweldigende dankbaarheid dat ik hem mag kennen. Liefde en leed gaan hand in hand en maken mij kwetsbaar, openen mij en maken mij zachter, waardoor uiteindelijk alleen maar meer liefde kan binnenstromen.
Waakzaamheid in het hart van de zomer
Tijdens de hoogzomer, rond de zonnewende, begeven we ons in een soortgelijke, overvloedige chaos. Alles lijkt te kunnen. Het kan voelen alsof de overvloed van de zomer geen einde kent. Maar met het hoogtepunt van het licht rond de wende komt nu ook een inkeer: de lange weg terug naar het donker. Daar denken we nu liever niet over na, maar toch nodig ik je uit stil te staan bij waar jij jezelf hebt te begrenzen, zodat je niet verdrinkt in de chaos van overvloed en gemak.
We lopen allemaal het gevaar aan het einde van de zomer te ontwaken als uit een roes, zonder besef wie we nog zijn en waar we voor staan, omdat we ons hebben laten meesleuren door alles wat zo prachtig leek in het moment. Neem de tijd om te bepalen wat voor jou van werkelijke waarde is en begrens jezelf zodat je niet wordt verleid tot een dwaalspoor. Dat is niet altijd makkelijk, maar discipline, in afstemming met je eigen verbinding met de waarheid, geeft uiteindelijk het onderscheidingsvermogen dat je later in het jaar nodig hebt.
Gepubliceerd op door Sacha Post. Dit essay is onderdeel van de wekelijkse brieven. Ontdek meer essays over zomer in de archieven.