Het nieuwe leven ontluikt in het verborgene, verankerd in de diepte van de aarde. Het is onzichtbaar, maar voelbaar, en ik raak vervuld van een gezonde spanning. Ik word weer verliefd op het leven. Het zijn de vlinders in de buik die de vroege lente wakker maken; niets is zeker, maar in potentie is dit een liefde die mij alles kan geven. Tegelijk is het ook een liefde die mijn volledige toewijding vraagt.
Een nieuwe cyclus geeft mij opnieuw de kans het leven beter aan te pakken en te onderscheiden wat werkelijk belangrijk is. Nog voor ik er klaar voor ben, zal alles tegelijk gaan groeien en mij overspoelen met mogelijkheden. De lente is sterker dan ik, maar wanneer ik het vurige karakter van de lente weet te behelsen, vervult het vuur me met de kracht om te handelen naar mijn inspiratie.
Maar hoe maak ik het onderscheid? Doe ik niets, dan overwoekert het leven mij vanzelf. Ik heb te kiezen, maar mijn keuze heeft gefundeerd te zijn in de diepte die de winter mij bracht. De kostbare schat schreeuwt niet om aandacht. De wereld kan haar eenvoudig overheersen en het licht ontnemen. Ze openbaart zich door innig te luisteren met een open hart.
Ik luister naar de schat in mij waar het meeste licht van af straalt. Datgene wat doordrenkt is met verlangen en zéér eigen voelt. De ruimte maken om dit te laten groeien is spannend, want de vorm is nog mistig en onzeker. Daarom ga ik af op een subtiel gevoel van vreugde en stille verwondering: wat als dit tastbaar mag worden?
Bewegen naar het schone
Deze cruciale weken, waarin we op het punt staan een nieuw leven in te stappen, gaan over goede voorbereiding om ruimte te maken voor de groei die we verlangen. Verwaarlozen we dit, dan nemen de sterkste krachten in ons leven vanzelf die ruimte in.
De kracht om te durven kiezen voor het wezenlijke bouwen we op door onszelf schoon te maken. We maken ruimte in lichaam en geest, met als doel licht en schoonheid terug te brengen na een donkere winter. We laten niet alleen dingen achterwege, maar bewegen bewust naar het schone. Dit is de kern van de vastentijd die de vroege lente kenmerkt.
Vasten is persoonlijk. Praktisch betekent het voor mij minder eten en zaken die me sterk beïnvloeden achterwege te laten. Denk aan cafeïne, suiker en alcohol, maar ook series en films. Ik ben me ook bewust van geestelijke verslavingen, zoals het ‘consumeren’ van alle ellende in de wereld, zonder te doorvoelen wat de werkelijke impact is op de mensen die het treft.
De ruimte die dat creëert, probeer ik te vullen met in de natuur zijn en werken aan meer schoonheid in mijn directe omgeving. Ook probeer ik al schrijvend te ontdekken wat zich in mij wil ontvouwen.
Je kunt de vastentijd bewust inzetten door jezelf gezonde kaders te stellen. Vasten mag een beetje pijn doen. Daarmee scherp je het bewustzijn en ga je meer in de wereld staan, zonder van de wereld te worden. Zo word je niet meegevoerd in de chaos om je heen, maar bepaal je zelf wat heeft te groeien.
Gepubliceerd op door Sacha Post. Dit essay is onderdeel van de wekelijkse brieven. Ontdek meer essays over lente in de archieven.