Het is achtien weken geleden sinds ik mijn laatste brief heb geschreven. Daarbij maak ik een sprong van de nazomer naar het hart van de winter. Een sprong van een zonnige dag naar het hulst van de nacht.
De naderende winterwende markeert een belangrijke overgang; we bewegen uit de duisternis terug naar het licht. Met de bijzondere periode die daarop volgt vallen we kortstondig buiten de tijd, zwevend tussen een oude en een nieuwe realiteit. Wanneer daarin de leegte durven toelaten, kan de winter ons influisteren waar we naartoe gaan. En dat is vaak het moeilijkste wat er is.
Het maakt niet uit hoe vaak ik de winter bewust heb meegemaakt. Ieder jaar bekruipt mij hetzelfde onbehagelijke gevoel dat werkelijk niets mij beweegt. Elke beweging naar buiten komt voort uit pure wilskracht, niets gaat echt vanzelf en tijdens een donkere nacht voelt het alsof het altijd zo blijft.
De toekomst is nog onbekend en daarmee soms wat beangstigend. De verleiding is groot om de leegte te vullen, de heilige tijd uit te zitten en mijzelf af te leiden met zinloos tijdverdrijf. Hoopvol uit te zien naar de frisse energie van lente en de grauwe dagen zo snel mogelijk te vergeten. Maar dan loop ik de onbeminde schat van de winter mis.
De periode tussen Kerst en Driekoningen staan bekend als de Twaalf Heilige Nachten. Tijdens de nachten krijg ik de kans het wezenlijke in mijzelf opnieuw te ontdekken. Dat wat er echt toe doet. De uitnodiging is altijd open. Wat essentieel is dringt zichzelf niet op, in tegenstelling tot al het andere wat mijn aandacht probeert vast te houden.
De komende periode begeef ik me in de rust na de uitademing. Het moment tussen dood en leven in van waaruit ik opnieuw wordt geboren. De twaalf nachten zijn de toegangspoort naar de bron van mijn inspiratie. Hier ontstaat een nieuwe visie en sla ik de brug tussen droom en realiteit.
De twaalf brieven
Twee jaar geleden heb ik samen met mijn partner twaalf brieven geschreven. Wie meedeed met de heilige nachten ontving iedere nacht een brief. Zo maakten we samen de heilige tijd bewust mee, ongeacht de plannen die we al hadden gemaakt.
Dit jaar ontving ik opnieuw veel vragen over de brieven. Geïnspireerd door de reacties voelde de tijd rijp nieuwe brieven te schrijven en begeleidende meditaties op te nemen. Een tweede iteratie dus, waarmee ik de invulling van de twaalf nachten wil verfijnen en verscherpen.
De brieven zijn een leidraad voor de heilige tijd en brengen je in contact met de bron van je inspiratie. In lijn met de natuur werk je aan de vruchtbare grond waarin nieuwe ideeën gaan ontkiemen. Ook sluiten we vrede met de winter, zodat we de heilige tijd goed kunnen benutten.
Als je besluit mee te doen ontvang je iedere avond vanaf Kerst (25 december) tot Driekoningen (6 januari) een contemplatieve brief in je mail. In de brieven word je uitgenodigd stil te staan bij een van de twaalf thema’s die samen de reis van je oude naar je nieuwe zelf vormen. Bij iedere brief ontvang je een begeleidende meditatie en krijg je een opdracht mee. Deze opdrachten gaan doorwerken in je dagelijks leven, ook voorbij de twaalf nachten.
De bijdrage voor de brieven is €33 voor jezelf en €49 wanneer je de brieven naast jezelf ook aan iemand anders cadeau wil geven. Ik hoop deze reis samen met je te mogen maken.
Gepubliceerd op door Sacha Post. Dit essay is onderdeel van de wekelijkse brieven. Ontdek meer essays over winter in de archieven.